Historia

Koncepcja parku jest ściśle związana z historią miejsca. Nazwa „High Line” pochodzi od linii kolejowej założonej w latach 20-tych ubiegłego wieku. Początkowo biegła wzdłuż ulic Manhattanu, co szybko okazało się niebezpieczne, dlatego w 1929 roku zdecydowano wybudować estakadę. Linię kolejową „High Line” przeprowadzono około 10 metrów nad ziemią. Przejeżdżała przez wnętrza licznych budynków – sklepów i magazynów, które zaopatrywała w towar. Z czasem stała się jednym z symboli potężnego ośrodka przemysłowego – miasta Nowy Jork. Pod koniec lat 50-tych podupadła, a  kryzys energetyczny lat 70-tych dokończył dzieła zniszczenia i regularne połączenia zawieszono. Tory pokryła rdza i dzika roślinność. W latach 80-tych pojawił się pomysł zburzenia estakady, który na szczęście zrealizowano tylko częściowo. W 2003 roku entuzjaści linii kolejowej założyli stowarzyszenie „Friends of High Line”. To dzięki ich inicjatywie opuszczona i zaniedbana przestrzeń postindustrialna stała się intrygującym parkiem miejskim. Stowarzyszenie ogłosiło konkurs na aranżację wiaduktu, który wygrali Diller Scofidio + Renfro oraz Field Operations. Obecny stan rzeczy to właśnie ich dzieło.

Aranżacja

„High Line” stanowi dziś chętnie uczęszczaną promenadę. Wszyscy przebywający w Nowym Jorku mogą uciec od szarości i zgiełku wielkiego miasta – wystarczy wspiąć się po schodach prowadzących na estakadę. Z góry roztaczają się piękne widoki na rzekę Hudson oraz linię zabudowań Manhattanu. Założenie parkowe opiera się na harmonijnym połączeniu elementów stalowej konstrukcji torowiska, architektury okolicznych budynków oraz lokalnie występującej roślinności. Dawne tory zdjęto, oczyszczono i położono we fragmentach na pierwotne miejsce. Powierzchnię pokryto roślinami oraz granitem i marmurem. Kamień przycięto w wąskie pasma przywołujące na myśl tory. Wyznaczają trasę spacerową oraz współtworzą unikalny system ławek, wzorujący się na układzie zwrotnic. Zastosowane materiały, mimo płynnych przejść, tworzą dość wyraźne kontrasty – zieleń traw zestawiono z kamienną płytą chodnika, drewno ze stalą i szkłem. Całość założenia dopełniają: metalowe obramienie estakady z licznymi nitami, przemysłowa architektura okolicznych budynków oraz różnorodna roślinność. Holenderskich ogrodników, pracujących przy projekcie, inspirowała naturalna gama roślin, które samoistnie posiały się na estakadzie. Wykorzystanie odpornych na długotrwałą suszę drzew, krzewów i traw symbolizować ma niezwykłą żywotność miasta.

„High Line” na całej swojej długości zaskakuje urokliwymi miejscami i oryginalnymi rozwiązaniami. W pierwszej części znajdują się pokłady słoneczne, dalej wspominana panorama centrum oraz rzeki Hudson, amfiteatralna niecka, klimatyczne ławeczki ulokowane wśród drzew oraz liczne ścieżki i tereny spacerowe. Park intryguje futurystycznymi tunelami wiodącymi przez wnętrza dawnych sklepów i magazynów. Doskonałym uzupełnieniem jest oświetlenie kreujące nocą niesamowitą atmosferę.

Aspekt społeczny

Warto wspomnieć, że jednym z celów rewitalizacji dawnej przestrzeni industrialnej jest aktywizacja lokalnej społeczności. Wokół „High Line” zgromadziła się spora grupa wolontariuszy, która od samego początku stara się ożywić park rozmaitymi akcjami i wspólnymi działaniami. Oferowane atrakcje przyciągają i jednoczą okolicznych mieszkańców. Stają się dobrym pretekstem do wzajemnego poznania. W zależności od pory roku proponowane są praktyczne kursy ogrodnictwa, programy artystyczne oraz projekcje filmowe na świeżym powietrzu.

„High Line” w Nowym Jorku to niezwykły przykład metamorfozy zaniedbanego miejsca w tętniący życiem park. Ponieważ przestrzeń miejska często narzuca wiele ograniczeń kreatywne wykorzystanie nieużytków urbanistycznych powinno być standardem. Nowy Jork może być inspiracją dla pozostałych metropolii: zamiast dachów – ogrody, zamiast wiaduktu kolejowego – park miejski. Realizacje takie jak „High Line” niekonwencjonalną aranżacją i oryginalnym designem nadają starym miejscom nowe znaczenia i wartości. Nowy Jork dzięki odważnym „zapaleńcom” zyskał niezwykłą przestrzeń, która w przyszłości może okazać się jednym z najbardziej charakterystycznych obszarów miasta.

źródło zdjęć: http://www.thehighline.org/galleries/images

Idea zrównoważonego rozwoju zyskuje sympatyków. Świadomość ekologiczna na świecie rośnie. Coraz częściej postrzegamy Ziemię jako dobro wspólne, o które należy dbać. Co zatem z samochodami? Uważane są przecież za wyjątkowo nieprzychylne naturze…

Ekologia staje się coraz ważniejsza także dla firm motoryzacyjnych! Nawet jeśli producenci samochodów nie chcą dbać o środowisko z własnej woli, to muszą to zrobić ze względu na przepisy międzynarodowe. Komisja Europejska pilnuje aby nowe pojazdy emitowały mniej spalin, określa liczbę części do ponownego użycia lub przetworzenia, wymaga sieci recyklingu wycofanych z ruchu samochodów. Ogromnego znaczenia nabierają auta zasilane paliwami alternatywnymi. Ekologia to przyszłość, a „kto się nie dostosuje, ten zginie”! Ewolucja ekologiczna trwa.

Odkąd w latach 90-tych świat obiegła informacja, że ropy naftowej wystarczy na zaledwie 40-50 lat, temat paliw alternatywnych i odnawialnych źródeł energii zaczął odgrywać ważną rolę w branży motoryzacyjnej. Koncerny samochodowe zaczęły inwestować w badania i rozwój silników przyszłości. Oto, co udało się osiągnąć przez ostatnie dziesięciolecia.

Samochody na wodór

Jednym z proponowanych rozwiązań jest samochód napędzany wodorem. Pojazd wprowadza w ruch energia elektryczna, która powstaje w wyniku reakcji wodoru z tlenem. Wodór magazynowany jest w ogniotrwałych butlach i doprowadzany za pomocą specjalnych przewodów do ogniwa paliwowego, gdzie zachodzi reakcja. Produktem ubocznym procesu jest para wodna. Ogniwa paliwowe nie produkują zanieczyszczeń. Samochody na wodór, choć ekologiczne, nastręczają jednak problemów związanych z użytecznością. Chodzi głównie o dużą wagę i wysoki koszt produkcji. Pojawiają się również wątpliwości dotyczące bezpieczeństwa (ryzyko wybuchu przy kraksie). Koncerny, mimo przeciwności, nie poddają się. Honda wyprodukowała pojazd napędzany wodorem o zerowej emisji spalin – model FCX Clarity. Samochód jest dostępny w Stanach Zjednoczonych i Japonii. Ze względu na brak odpowiedniej infrastruktury zaopatrzenia w wodór, sprzedaż odbywa się jedynie w Tokio oraz w Kalifornii. Rozwój opisanej technologii w dużym stopniu wspomaga rząd USA, który na konstrukcję napędów wodorowych przeznacza ok. 40 mln dolarów rocznie.

Samochody na sprężone powietrze

Kolejnym pomysłem godnym uwagi są pojazdy na sprężone powietrze. Z punktu widzenia ekologii stanowią rozwiązanie wręcz doskonałe. Po pierwsze nie emitują żadnych zanieczyszczeń, po drugie powietrze, które opuszcza rurę wydechową jest czystsze od atmosferycznego, ponieważ ulega przefiltrowaniu. Aby taki samochód mógł się swobodnie przemieszczać potrzebuje źródeł zasilania. W tej roli sprawdziłyby się wiatraki lub baterie słoneczne. Omawiane pojazdy charakteryzuje lekkość oraz bezpieczeństwo (akumulatory nie posiadają niebezpiecznych związków takich jak ołów czy elektrolity). Ogromną zaletą jest szybkie tempo zasilania. Wystarczy kilka minut aby dostarczyć odpowiednią ilość powietrza. Jedyny problem stanowi wysokie ciśnienie, które przy stłuczce może doprowadzić do wybuchu (to samo jednak dotyczy samochodów zasilanych benzyną i wodorem). Projekty na razie nie wychodzą poza fazę prototypu. Czy to tylko kwestia lobby paliwowego? Nie wiadomo.

Samochody na prąd   

Następna propozycja to samochód napędzany prądem ładowanym z gniazdka elektrycznego. Jego silnik jest bezszelestny i ekologiczny. Nie emituje szkodliwych substancji do atmosfery i okazuje się znacznie tańszy w eksploatacji od silnika spalinowego. Koszt przejechania 100 km samochodem elektrycznym wynosi od 2 do 5 zł. Zastosowanie silnika elektrycznego sprawia, że pojazd jest łatwo sterowalny i posiada ponad 90% efektywność konwersji energii na ruch. Maksymalny moment obrotowy jest dostępny od najniższych obrotów. Jedyną wadę stanowi ograniczona pojemność akumulatora. Energię elektryczną trudno zmagazynować. Akumulatory pojazdów elektrycznych są w stanie zgromadzić tylko tyle energii ile wystarcza na 100-200 km jazdy. Potem muszą być przez dłuższy czas ładowane. Samochody zasilane prądem sprawdzają się w mieście, lecz na dalekie podróże się nie nadają.

Obecnie samochody elektryczne królują głównie na drogach amerykańskich. Dużym zainteresowaniem cieszy się Tesla Roadster – perełka wśród aut napędzanych prądem. Jest modelem sportowym, który osiąga prędkość 100 km/h poniżej 4 sekund, a na pełnych bateriach jonowo-litowych może przejechać do 394 km. Koszt jego produkcji wykracza jednak znacznie poza możliwości finansowe przeciętnego konsumenta.

Wielkimi aspiracjami w produkcji pojazdów elektrycznych kierują się również rynki europejskie i chiński. Do połowy tego roku koncern Renault ma oferować gamę pojazdów elektrycznych składającą się z czterech modeli. Poza pracami nad rozszerzeniem gamy samochodów elektrycznych w cenie, która będzie osiągalna dla wszystkich, Renault pragnie zmniejszyć niekorzystny wpływ na środowisko, jaki ma przemysł samochodowy – na każdym etapie życia pojazdów. Chiny zaś do końca dekady planują zostać największym producentem pojazdów elektrycznych i baterii litowo-jonowych na globie. Powtarzając za „Rzeczpospolitą”:

„Chiński rząd uruchomi wkrótce dziesięcioletni plan rozwoju przemysłu dla potrzeb samochodów elektrycznych i energetyki ze źródeł energii odnawialnych, z funduszem budżetu państwowego w wysokości 15,28 mld dolarów. Zgodnie z tym planem, w 2020 roku w Chinach będzie produkowanych 5 mln sztuk samochodów elektrycznych. Dodatkowo, w celu wspierania rozwoju kluczowych technologii i zapewnienia zrównoważonego rozwoju tego sektora, rząd centralny utworzy łącznie pięć przedsiębiorstw, które począwszy od 2015 roku będą wytwarzały baterie litowe i silniki. W efekcie masowej produkcji, Chiny już w 2015 roku chcą obniżyć cenę samochodowych baterii elektrycznych do 2 juana na 1 Wh, a do 2020 roku do 1,5 juana (obecny kurs 2 CNY=0,84 zł).”.

Chiny po raz kolejny chcą się pozbyć konkurencji wykorzystując masową produkcję i niską cenę produktu. Czy uda im się wykonać ambitny plan? Przekonamy się w najbliższych latach.

Sytuacja na rodzimym rynku.

Na usta ciśnie się pytanie: a co z Polską? Czy wykazujemy zainteresowanie ekologicznymi pojazdami? Czy mamy w planach wykorzystanie paliw alternatywnych? Co z rozwojem sektora motoryzacyjnego? Sytuacja nie wygląda wesoło. Trudno mówić o jakiejkolwiek promocji nowoczesnych pojazdów, gdy import używanych samochodów trzykrotnie przewyższa sprzedaż nowych w salonach. Próbą zdiagnozowania sytuacji oraz wskazania, jakie działania należałoby podjąć na poziomie rządowym, była pierwsza konferencja na temat pojazdów ekologicznych zorganizowana 14 września 2009 roku na Politechnice Warszawskiej. Wszyscy byli zgodni, że należy utworzyć rynek pojazdów ekologicznych, zbudować system zachęt finansowych i podatkowych towarzyszących zakupowi pojazdów o zmniejszonej emisji CO2. Bez udziału i pomocy państwa jest to przecież niemożliwe. Ale jeśli nie ma mowy o prostym promowaniu nowoczesnych aut, trudno myśleć o zachętach finansowych, takich jak np. we Włoszech, gdzie firma kupująca elektryczny samochód dostawczy może liczyć nawet na 2,5 tys. euro dopłaty od państwa. „Jeśli mamy o tym rozmawiać z Ministrem Finansów, potrzebne są argumenty przekonujące o tym, że takie rozwiązania mogą być porównywalne lub nawet korzystniejsze dla budżetu. Wiemy, że w Japonii, kraju bez zasobów naturalnych ropy i gazu, to się opłaciło” – wypowiedź wicepremiera Waldemara Pawlaka. Nasz kraj nie posiada dużych złóż ropy i gazu, więc może dla nas także byłoby to opłacalne?

Wszyscy wiodący producenci samochodów angażują środki finansowe, wiedzę i czas w skonstruowanie samochodu możliwie najbardziej ekologicznego. Takie postępowanie wynika nie tylko z wymogów prawnych, ale i ze zdrowego rozsądku. Niepodporządkowanie się panującej tendencji to skaza na wizerunku. Choć w Polsce borykamy się z wieloma gospodarczymi problemami, a ekologia nie jest ani dla rządzących, ani większości obywateli priorytetem, bez wątpienia to właśnie ona wyznacza kierunek rozwoju współczesnej motoryzacji.

Kostka betonowa – ten najpopularniejszy i najtańszy materiał na nawierzchnie chodnikowe i podjazdy wcale nie musi być nudny i nieciekawy. Wystarczy niebanalny wzór kostki na posadzce, który doda efektowności szaremu betonowi oraz animuszu otoczeniu wokół domu.

Fakt, że przy wykonywaniu nawierzchni ogrodowych wykorzystujemy najpospolitszą kostkę betonową, nie musi wywoływać w nas poczucia niesmaku, ani zaliczyć ogród do nieudanych realizacji. To, co z pozoru wydaje się być proste i nieatrakcyjne, może okazać się zaletą. Sposobem na przełamanie nudy szarej kostki betonowej jest zabawa wzorem i kolorem.

Dobry wzór

Choć można by rzec przekornie, że prostym wzorom nie można zarzucić nic poza tym, że są proste, to złota zasada  „mniej znaczy więcej” jest jednym z wyznaczników kreowania dobrej przestrzeni. Z ogrodem jest jak z mieszkaniem – często wystarczą minimalne zabiegi, aby osiągnąćefekt. Nawierzchnia wcale nie wymaga wymyślnych rysunków gwiazd, rozet czy kwiatów, liczy się koncept.

Przeładowanie formy jest wciąż spotykane w realizacjach aranżacji ogrodowych, a przecież nie potrzebujemy ciężkich, zbyt dekoracyjnych i wymuszonych wzorów, ale lekkich i prostych. Dwie przecinające się pod kątem linie na tle jednolitego wzoru posadzki dodadzą ścieżce dynamiki. Dodatkowo, jeśli zmyślnie „wyprowadzimy” te linie poza krawędź ścieżki i zakomponujemy z grupami roślin, otrzymamy bardziej spójny i przemyślany układ całości ogrodu.

Wielość rozmiarów kostek betonowych pozwala stworzyć ciekawe i skomplikowane wzory posadzek, m.in. przy założeniach historycznych czy nowoczesnych aranżacjach.

Kolor i faktura

Nie tylko odpowiednim układem kostek betonowych, ale również kolorem, możemy stworzyć niebanalny wzór na nawierzchni. Najczęściej w ofertach producentów dostępne są czerwienie, pomarańcze, żółcie, zielenie oraz błękity. Wybór kolorów, kształtów kostek oraz faktur lica jest znaczny. Kolor z powodzeniem może posłużyć do podziału przestrzeni, wydzielenia odrębnych funkcji (np. ścieżka, podjazd, placyk pod grilla), bądź pokreślenia konkretnych obszarów (np. zaakcentowanie placu przed wejściem do domu czy samego wejścia).

Kolorowy jarmark

Niestety, kolory kostek betonowych oferowane przez producentów pozostawiają jednocześnie wiele do życzenia. Zwykle są to produkty w nienaturalnie wyglądających odcieniach. Żółcie są zbyt soczyste, czerwienie zbyt ogniste, a błękity chłodne. W obliczu takiego wyboru nierzadko pozostają nam do wykorzystania najbardziej uniwersalne barwy kostek betonowych – szare i czerwone oraz melanże (szare oraz piaskowe). Bo „mniej znaczy więcej”.

Zobacz również:  Znaną firmą windykacyjną jest Casus Finanse

Polska prezydencja w Parlamencie Europejskim dobiegła końca. Od stycznia obowiązki przejmie Dania. I choć zakończenie przebiegło miło, przy wigilijnym stole oraz 230 kilogramach krówek, wspomnijmy działania pięciu polskich artystów sprzed pół roku, którzy przyczynili się do inauguracji naszej prezydencji w Brukseli.

Sztuka w mieście przyciąga ludzi, a co ważniejsze oddziałuje na nich – jest okazją do refleksji, dyskusji oraz krytyki. Instalacje oraz działania kulturalne w Brukseli na rozpoczęcie polskiej prezydencji spotkały się z pozytywnym odbiorem publiczności.

Oprócz oper, sztuk teatralnych i koncertów, pięciu artystów-performerów zademonstrowało w Brukseli instalacje, w ramach 3-miesięcznej wystawy „Fossils and Gardens”.

Z najbardziej pozytywnym odzewem mieszkańców i turystów spotkała się „Tęcza” Julity Wójcik. Projekt był instalacją z pogranicza kiczu i sztuki, ale to symbolika projektu wywoływała w przechodniach pozytywne odczucia. Bo czym jest tęcza? Biblijnym znakiem przymierza, wyrazem pokoju, tolerancji i pomyślności. Dla Indian jest symbolem pomostu, przejścia między życiem i śmiercią. Współcześnie funkcjonuje jako symbol mniejszości seksualnych. Od lipca kojarzona była również z dobrym wejściem i nastawieniem polskich europosłów do parlamentu.

Tęcza zbudowana została z 16,5 tysiąca sztucznych kwiatów i 8 ton stali. W akcję składania kwiatów (łączenia kielichów z łodygami) zaangażowani byli sąsiedzi i znajomi artystki, przez co performance miał bardzo silny kontekst społeczny nie tylko zagranicą, ale także w kraju – stał się okazją do wspólnego działania.

Spotkanie z autorką oraz relacja z wszystkich działań na rzecz tego przedsięwzięcia były tematem wystawy z cyklu „A propos”, zorganizowanej w Muzeum Współczesnym Wrocław w październiku i wrześniu w 2011 roku.

Działania w przestrzeni miejskiej stanowią ważny element humanizacji środowiska miejskiego. Ożywiają miasto oraz stają się sceną działań ludzi, artystów, którzy są najważniejszymi animatorami miejskiego życia. Jednocześnie są miejscem ekspresji artystycznej i wymiany myśli w bezpośrednim i żywym kontakcie z każdym (przypadkowym) odbiorcą.

Bardzo dobrą praktyką jest łączenie różnych typów materiałów ze sobą. Nie bójmy się takich zabiegów. Jeśli nie czujemy się jednak na siłach, aby zastawiać ze sobą odmienne materiały, zwróćmy się z poradą do specjalisty. Zaoszczędzi nam to niepotrzebnych frustracji i stresu wynikających z ewentualnego rozczarowania.

Najwięcej trudności sprawia łączenie ze sobą asortymentu budowlanego na ścieżki, podjazdy oraz tarasy. Dobór produktów wymaga, prócz wiedzy, zmysłu estetycznego, wyczucia oraz gustu. Bardzo szeroki wybór asortymentu materiałów na nawierzchnie sprawia, że projektant oraz klient nierzadko stają w obliczu wielu dylematów. Jakie kryteria wziąć pod uwagę, zastawiając ze sobą różne materiały?

Kolor

Tak naprawdę wcale nie musimy łączyć ze sobą tylko szarej kostki granitowej z szarą kostką betonową (choć nie podważamy takiego połączenia). W kolorze najważniejsza jest ciepło barw oraz ich wzajemne zestawienie. Na rynku dostępne są materiały zarówno w odcieniach pastelowych, zbliżonych do naturalnych, jak i jaskrawych, wyrazistych.

W założeniach ogrodowych (np. ogrodach pokazowych) oraz przestrzeniach miejskich kusząco prezentują się nawierzchnie zbudowane na zasadzie mocno kontrastujących ze sobą barw (klasyczne zestawienie czarni i bieli). Barwa nawierzchni jest w takich wypadkach uzależniona przede wszystkim od funkcji i charakteru budowanej przestrzeni.

Faktura

Szczególnie atrakcyjną fakturę uzyskuje się przy produkcji płytowego kamienie naturalnego, którego powierzchnia poddawana jest specjalnej obróbce mechanicznej. Kamień płytowy o różnej fakturze wykorzystuje się głównie na elewacje budynków, ale płyty szlifowane czy płomieniowane można użyć do wykończenia posadzek zewnętrznych, które bardzo dobrze zestawia się z kostką granitową, betonową, czy nawet płytami chodnikowymi.

Kamień naturalny podlega także wykończeniom specjalnym, nadającym materiałowi szlachetnych cech antycznej albo rustykalnej posadzki.

Prefabrykaty betonowe są bardzo podatne na różnego rodzaju fakturowanie. Pozwala to na śmiałe i niebanalne realizacje oraz łączenie ze sobą betonu i kamienia naturalnego.

Kształt i wielkość

Duże płyty chętnie łączmy z drobną kostką, kwadrat zastępując od czasu do czasu prostokątnymi elementami.

Pochodzenie

Kamień naturalny czy prefabrykat? Obecnie dostępne są prefabrykaty betonowe imitujące kamień naturalny lub drewno. Beton wrócił do łask, a możliwości, jakie oferuje, sprawiają, że stosowany jest częściej i chętniej.

Ciekawe efekty wizualne oraz użytkowe daje połączenie nawierzchni typu TerraWay (połączenie żwiru lub grysu z żywicą epoksydową) i  kostką betonową albo granitową.

W naturalistycznych rozwiązaniach wykorzystywane są również podkłady kolejowe oraz kostki i plastry z drewna. Drewno wymaga jednak szczególnej pielęgnacji (ciśnieniowej impregnacji) oraz odpowiedniego posadowienia w gruncie. Elementów nie kładziemy bezpośrednio na ziemi, ale na 15-20 cm podsypce piaskowej. Aby przedłużyć żywotność nawierzchni drewnianej, nie lokujmy jej w miejscach zacienionych, zawilgoconych oraz mających bezpośredni kontakt z wodą (np. przy stawach i oczkach wodnych, czy przy systemie nawadniającym). Drewno dobrze komponuje się z kamieniem naturalnym – otoczakami, żwirem, grysem i kamieniem łamanym.

Przeznaczenie

W zależności od tego, czy będzie to nowoczesna willa, dom na przedmieściach, czy nowoczesny dom wielorodzinny, musimy przeanalizować wszystkie kryteria wyboru materiału.

Kamień naturalny łamany sprawdzi się w ogrodach przy osiedlach domów jednorodzinnych lub stylowych willach, kamień naturalny płytowy dodatkowo wykorzystamy w nowoczesnych śródmieściach, a prefabrykaty tak naprawdę sprawdzą się wszędzie. Kamień łamany dobrze komponuje się z nieoszlifowaną kostką granitową, żwirem, grysem, czy klińcem.

Kreacja i zamysł

To one dyktują w dużej mierze dobór i zestawienie materiałów na posadzkę. Doświadczeni projektanci odważnie i zmyślnie łączą różne materiały ze sobą, ale przede wszystkim kierują się zmysłem, wiedzą oraz wrażliwością estetyczną.

Polecamy: Dobry monitoring poprawia bezpieczeństwo w centrum miasta.

Żwir odgrywa ważną rolę jako nawierzchnia ozdobna w aranżacjach ogrodowych, wypełnienie donic i kwater ogrodowych.

Kamień ogrodowy pięknie współgra z roślinami, szczególnie gdy zestawimy go z krzewami i bylinami o kontrastującym ubarwieniu liści czy owoców. Żwir pozwala zbudować wyjątkową atmosferę przestrzeni ogrodowej – jest obecny w ogrodach japońskich, minimalistycznych, rustykalnych, naturalistycznych, tematycznych, nowoczesnych oraz skalnych.

Ze żwiru najczęściej tworzy się większe plamy barwne w postaci wysp i rzek. Pasem żwiru możemy podkreślić układ i nasadzenie roślin, odciąć różne układy kompozycje od siebie, wprowadzając przez to do ogrodu więcej dynamiki i faktur.

Kruszywo, które wykorzystujemy do wysypania planowanych powierzchni, np. pod krzewy, wysypujemy bezpośrednio na agrowłókninę położną na oczyszczoną i uprzednio przygotowaną glebę. W zupełności wystarczy 5-centymetrowa warstwa żwiru, którą równomiernie rozkładamy na ziemi. Dobrym zabezpieczeniem przed ewentualnym rozsypywaniem się kamienia jest zastosowanie obrzeża trawnikowego, które prowadzimy po obwodzie projektowanej powierzchni.

Żwir bardzo dobrze uzupełnia się z innymi naturalnymi materiałami – kamieniem łamanym, otoczakami oraz ściółką z kory.

Pamiętajmy również o wygodzie i ergonomii, i nie stosujmy żwiru na ścieżkach służących do komunikacji pieszej, gdyż struktura żwiru utrudnia poruszanie. Nie uzyskamy zwartej i zagęszczonej powierzchni nawet poprzez jego ubicie. Kruszywo może służyć do uzupełnienia szczelin między np. płytami kamiennymi na ścieżce, ale nie powinno być materiałem, po którym chodzimy.

Kolorowy żwir niewątpliwie upiększy ogród, dodając mu specyficznego uroku. Dostępne na ryku materiały w ziemistych i stonowanych kolorach, pozwolą stworzyć wyjątkowe kompozycje ogrodowe i cieszyć oko pięknymi barwami.

Żwirem i odpowiednim doborem materiału roślinnego możemy stworzyć niepowtarzalne aranżacje ogrodowe. Kruszywo dopełnia kompozycje roślinne i może tworzyć z nimi oryginalne układy. Dodatkowo barwa żwiru doda ogrodowi swoistego charakteru – rozświetli, ociepli i podzieli go na strefy, poprzez wytyczenie odcięć i wypełnień.

Na rynku dostępny jest żwir w różnych odcieniach z naturalnych surowców, np: biało-żółty (krzemień), niebieski (kwarc niebieski), zielony (kwarc zielony), różowy (granit różowy), pomarańczowy (kalcyt pomarańczowy) czy bordowy. Producenci proponują surowce ze szlachetnych materiałów dla wymagających klientów. Naszą uwagę przykuł asortyment oferowany przez Filar. Szczególnie ciekawie prezentują się żwiry: Giallo Mori, Linea, Rosso Levanto czy Atlas Red. Proponowany przez producenta kamień posiada ciekawy deseń i kolorystykę, a oryginalne materiały pozwalają wykonać oryginalne pomysły.

]]> http://wokolonas.pl/sciezki-i-chodniki/kolorowy-zwir-2162.html/feed 0 http://wokolonas.pl/meble-miejskie/oslony-na-drzewa/kosze-kraty-2058.html?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=kosze-kraty http://wokolonas.pl/meble-miejskie/oslony-na-drzewa/kosze-kraty-2058.html#comments Tue, 06 Dec 2011 10:26:13 +0000 justyna.gorbenko http://wokolonas.pl/?p=2058 Wizerunek miasta

Co zrobić, by poprawić wizerunek miasta? Zmiany mogą być bardzo subtelne, zaś efekt wyraźny i zdradzający, że komuś zależy na dobrej prezentacji. Co można zrobić, by miasta pieściły oko? Sposobów jest wiele. Nowa architektura, albo poprawa dawnych budynków. Ciekawe szczegóły, jak na przykład miejskie Wrocławskie Krasnale. Jednak ludzie chcą czegoś więcej. Aby miasto przestało być jedynie splotem dróg i tłumu ludzi, mieszkańcy bardzo często uciekają do parków. Dbanie o roślinność, klomby, parki – to jest to, co pulsuje w żyłach miasta. To tu można wypocząć, nabrać energii. Dlatego też ważne jest eksponowanie różnorakiej roślinności. To, by wyglądała ona z różnych miejskich zakamarków.

Bardzo pozytywnym akcentem są aleje czy klomby. Tu jednak zależy zachować zdrowy rozsądek i klasę. Drobna przesada może zmienić cały efekt. Stare, wielkie drzewa wetknięte w chodnik, który rozchodzi się pod siłą korzeni, to przykry widok. Metalowe, masywne, osłony drzew -  często pomalowane niestosownym kolorem – również psują efekt.

Stalowe konstrukcje

Ciekawą alternatywą i sposobem na promocję miejskich zakątków są osłony i kraty wykonane z czarnej stali. Kraty pod drzewa są różne. Od okrągłych, przez kwadratowe, aż po… No właśnie, i tu nasza wyobraźnia może zadziałać. Wielu renomowanych sprzedawców stalowych konstrukcji pozwala swoim klientom na samodzielny projekt i przedstawienie swojej wizji, którą chętnie zrealizują.  Nie zmienia to faktu, że także wybór już gotowych wzorów jest wielki. Jedne z nich przypominają ażurowy materiał, inne kwiat. Osłona taka może być sposobem na promocję miasta. Wystarczy, by w śródmieściu drzewa zostały otoczone kratą, która będzie nawiązywać do historii miejskiego ośrodka.

Zamiast krat, często stosuje się różnego rodzaju kafle, kostki granitowe czy kwiatowe rabaty. W przypadku tych ostatnich, efekt przestaje istnieć po zimie, co daje znaczną przewagę dla metalowego pomysłu na miasto.

Ochrona drzew

Równie ciekawie można rozwiązać konieczność, którą jest ochrona drzew w miejskim środowisku. Jak wiadomo, roślinność wymaga osłon w postaci koszy. Drzewa w mieście są narażone na surowe warunki, dlatego tak ważne jest to, by o nie zadbać. To konieczność. Pozwalając sobie na roślinność w mieście, należy konsekwentnie zapewnić jej dobrą możliwość wzrostu. Ułatwiają to kosze na drzewa. Choć pozornie może wydawać się to nieatrakcyjne, to jednak projektanci małej architektury prześcigają się w coraz to nowszych sposobach już nie tylko ochrony drzew. Równie ważna staje się wizualna kwestia. Bardziej wymyślne, oryginalne i pełne pomysłu kraty i kosze zaczynają stanowić dzieła sztuki i czasami nawet swoją urodą potrafią przyćmić niejedno drzewo. Jednak takie stelaże są jak w cenie. W ten sposób można podkreślić, że ktoś czuwa nad dobrą prezencją miasta. Jeśli chodzi o wybór, to nie powinno być z tym problemu. Na rynkach jest szeroki asortyment tego towaru.

Czemu nie?

Już od ponad 80 lat architektura krajobrazu rozszerzyła się, zaczęto dbać o dobry wizerunek coraz większej ilości miast. Dziś każdy najdrobniejszy akcent w stronę modernizacji stanowi zaletę. Metalowe ozdobniki i konstrukcje dają właśnie taką możliwość. Zależy tylko, czy szansa ta zostanie wykorzystana.

Godne polecenia: Każdy sklep znanej sieci ma monitoring na magazynie.

Choć przyzwyczajeni jesteśmy do szarych, betonowych płyt chodnikowych , na rynku produktów budowlanych znajdziemy materiały w nowych gamach kolorystycznych, idealne zarówno na nawierzchnie w nowoczesnej przestrzeni miejskiej, jak i przydomowych ogrodach.

Szeroki wachlarz szlachetnych barw materiałów budowlanych zwiększa możliwość wyboru produktów, które urozmaicą przestrzeń oraz nadadzą jej eleganckiego charakteru.

Producenci, wychodząc naprzeciw oczekiwaniom projektantów i użytkowników, wprowadzają na rynek nowe produkty w dobrym stylu.

Firma AWBUD proponuje ciekawą linię produktów betonowych, imitujących kamień naturalny. Stonowane barwy w kolorach ziemi, o ciekawej, marmurkowej fakturze, stanowią interesującą alternatywę zarówno dla tradycyjnych szarych płyt chodnikowych, jak i produktów z kamienia naturalnego.

Asortyment dostępny jest w kolorach melanżowych – piaskowym, gołębim, kasztanowym.

Produkty są odpowiedzią na typową, szarą i nudną stylistykę materiałów. Nowa kolorystka i faktura zmienia prosty beton w szlachetny budulec, który bardzo dobrze komponuje się z kostką brukową oraz innymi wyrobami kamiennymi stosowanymi w nawierzchniach. Jednocześnie udowadnia wszechstronność i uniwersalność betonu, który wciąż nas zaskakuje.

Polecamy:

Inwestycja w monitoring nie musi być kosztowna.

Kompleksowe projektowanie biur i nie tylko przez doświadczone osoby z bogatym portfolio.

Beton – przez niektórych znienawidzony, przez innych odkryty na nowo. Betonowe płyty chodnikowe są uniwersalnym produktem i z powodzeniem sprawdzają się na nawierzchniach utwardzonych – chodnikach, tarasach i ciągach komunikacji pieszej.

Płyty chodnikowe, ze względu na swoje rozmiary, są bardzo ekonomiczną alternatywą dla innych materiałów betonowych wykorzystywanych na nawierzchnie. Standardowe wielkości to 350 x 350 mm, 400 x 400 mm i 500 x 500 mm. Producenci w asortymencie posiadają także produkty z fazowanymi (ściętymi) brzegami.

W zależności od przeznaczenia, płyty posiadają różną grubość. Im nawierzchnia jest intensywniej użytkowana i bardziej wymagająca pod względem przenoszenia ciężarów, tym grubsza płyta. Grubość płyt mieści się w przedziale 40-70 mm. Najpopularniejsze produkty z tej serii dostępne są w dwóch standardowych odcieniach – szarym i czerwonym.